Dag 155: ringetje

Vorig jaar zomer liep ik – als gezelschapsdame – met mijn mevrouw van destijds over een stoep in de Vogelwijk. Omdat het tempo nogal laag lag, had ik de tijd om van alles in me op te nemen. En zo zag ik dit ringetje liggen, op de grond.
Naderhand heb ik her en der aangebeld, om te vragen of de bewoners een ring kwijt waren. Niemand miste iets.
Een ring vinden in de Vogelwijk… dat prikkelt de fantasie. Ik stelde me al voor dat het puur goud was met een dure steen. Verheugd liet ik het taxeren bij een juwelier. Die boorde mijn hoop al ras de grond in, het was een supergoedkoop ringetje.
Omdat het dan tóch voor iemand van veel waarde kan zijn, meldde ik het op de officiële site voor gevonden voorwerpen en zocht ik naar ‘verloren ringetjes’. Ik nam zelfs contact op met iemand die een dergelijke ring miste. Helaas, ik vond de eigenaar niet.
Omdat ik het een mooie herinnering vond aan mijn mevrouw (ze is inmiddels overleden), deed ik het om. Tot ik ter gelegenheid van een heuglijke datum een nieuwe ring ging uitzoeken. Bij de goudsmid probeerde ik het gevonden ringetje af te doen, maar dat ging met geen mogelijkheid meer. Het is uiteindelijk doorgeknipt…
Ik heb het bewaard. De herinnering is me dierbaar.